haar lach.
Die zin verraste me.
“Toch?”
Hij keek op.
“Vooral na alles wat er is gebeurd.”
Ik begreep het niet. Sloane leek het wel te beseffen.
“Weet je wat vreemd is?” Ze glimlachte bedroefd. “De mensen die je het meest pijn doen, zijn zelden degenen waar je je zorgen over maakt.”
De woorden zweefden tussen ons in.
Toen zuchtte hij.
“Jarenlang heb ik gehoopt dat Ryan het zou doen.”
Mijn keel snoerde zich samen.
Ik dacht elke dag aan de tatoeage en aan het schuldgevoel dat Ryan met zich
