glimlach.
‘Natuurlijk,’ antwoordde hij. ‘Kom op, schat, de bank staat op je te wachten. Als je wakker wordt, liggen de versgebakken koekjes klaar.’
Tess knikte en onderdrukte een geeuw. Ik dekte haar toe met de lavendelkleurige wollen deken die haar grootmoeder altijd op de armleuning van de bank had liggen. Ze draaide zich op haar zij, streelde met een vinger over haar wang en was al half in slaap.
Ik bleef nog even staan en keek hoe haar borstkas langzaam op en neer ging, als een kalme vloedgolf. Toen pakte
