hij zachtjes. ‘Dat weet je toch?’
Ik bedekte mijn ogen met één hand en probeerde niet midden in de kamer in elkaar te zakken. Na een minuut schraapte Joe zijn keel.
“Oké, dat is genoeg. We openen morgen om vijf uur. Ik hoop dat je er klaar voor bent om te leren hoe je een eethuis runt, vriend.”
Er veranderde iets in me op dat moment. Het was een kleine verandering, maar het trof me als een blikseminslag. Voor het eerst in mijn leven dacht ik niet na over hoe
