dingen bij elkaar te houden en niet te huilen in het bijzijn van vreemden.
Toen ik de wettelijke leeftijd bereikte om te werken, vertrok ik met twee vuilniszakken vol kleren en zonder concreet plan. Ik was in dat stadje terechtgekomen omdat de huur goedkoop was en niemand me veel vragen stelde. Ik heb vreselijke baantjes gehad voor nog ergere bazen, totdat ik tijdens de ochtendspits bij Joe’s Diner binnenliep en vroeg of ze personeel nodig hadden. Een serveerster was net opgestapt en Joe bekeek me van top tot teen.
“Heb
